dinsdag 24 februari 2009
Pictures of Lilydale
Het huis van John en Lesley (op de eerste foto het huis aan de rechterkant; het huis aan de linkerkant is Eagle Park):
John and Lesley's house (on the first picture the house on the right; the house on the left side is Eagle Park):
John and Lesley's house (on the first picture the house on the right; the house on the left side is Eagle Park):
Van links naar rechts: John, Lesley, Jasmine, Nina en Karine:
From left to right: John, Lesley, Jasmine, Nina and Karine:
maandag 23 februari 2009
From Lilydale back to White Hills.
Woensdag is Michael vertrokken. Woensdag, donderdag en vrijdag hebben we verder bodems bedekt met zeewier, weer hout verplaatst, omdat diezelfde hoop toch weer in de weg stond volgens John, onkruid verwijderd, de rest van de bodem van de bosbessenstruiken bedekt met houtsnippers, een tipi in elkaar gestoken, tipi weer uit elkaar gehaald en weer in elkaar gestoken (John vindt zichzelf een perfectionist), bloemstukken gemaakt (wat in dit geval bijeengebonden takken wil zeggen), door John gemaakte banken en stelten geschuurd, paardenstront verzameld voor de composthoop, bonen, uien, tomaten en blauwe bessen geplukt, water gegeven en de cottages gekuist.
We hebben naar ‘La Vie en Rose en ‘Elizabeth’ op de laptop gekeken.
John irriteerde me enorm, omdat hij overkwam als iemand zonder opvoeding en opleiding en door zijn vreemde humor. Een paar keer dingen als ‘gelukkig werkt toch een iemand hier’ zeggen, is grappig, maar niet dag in dag uit. Het was gewoon demotiverend. En daardoor begon de rest me ook te ergeren. Karine bleek absoluut geen interesse te hebben in reizen of Australië en kocht uiteindelijk een vliegticket terug naar Montreal. Maar toppunt was Nina. Ik had aan de WWOOF’ers gezegd dat ze mijn laptop wel mochten gebruiken. Karine, Nina en ik waren donderdag van plan om naar het access centre te gaan. Karine en ik moesten iets afprinten. Net voor we vertrokken zei Nina: ‘ik ga niet mee. Jullie moeten gaan, omdat jullie iets moeten printen, maar ik niet. En we hebben nu toch een laptop dus’. WE hebben een laptop… Ik heb mooi geantwoord dat ik in het access centre mijn mail ging checken, omdat ik daar dan toch was en internet moest betalen ($2 per uur, wat spotgoedkoop is) en mijn laptop dus niet meer ging opstarten die dag. Nog straffer is dat zij een klein toestel heeft (geen i-phone, maar wel iets in die aard) waar ze ook mee kan surfen.
Diane en Graham hadden gezegd dat als John en Lesley voor dinsdag al naar Launceston moesten gaan, dat ze mij wel vroeger konden oppikken. Blij was ik toen Lesley zei dat ze zaterdag naar Launceston moesten gaan. Dus bijgevolg ben ik al 3 dagen terug in White Hills en ben daar heel blij mee.
Ik moet zeggen dat Lesley en Jasmine goed konden koken, vooral lekkere cake. En ze waren wel vriendelijk. Ik denk dat er veel ergere WWOOF hosts bestaan. Maar ik was er dus niet echt gelukkig. Een reden waarom WWOOF’ers daar naartoe gaan en sommigen daar een tijdje blijven, is dat John en Lesley Primary Producers zijn. Als je 3 maanden voor een of meerdere PP’s hebt gewerkt, mag je een tweede Working Holiday Visum aanvragen voor een jaar. Daar was Nina dus achter. Karine dacht gewoon dat het haar lot was om daar naartoe te gaan en terug te keren (de enige WWOOF’er die er ooit is teruggekeerd in 3 jaar tijd).
Als laatste vertel ik nog over hun dieren: Tap Tap de kat mocht niet binnen en had duidelijk aandacht nodig, de kippen kregen geen eten en hadden bijgevolg ook duidelijk aandacht nodig, de 2 paarden werden niet verzorgd en niet meer bereden.
Wat heb ik intussen al in White Hills gedaan? Struiken bijgeknipt, lavendel en andere bloemen bijgeknipt, water gegeven, eten gegeven aan kippen, brievenbus leeggemaakt, vuilbakken terug gaan halen (ja, de straat is dus wel een eindje van het huis, hè), onkruid verwijderd, bodem bedekt met een laag organisch materiaal, met een soort van kleine tractor gereden, rotte appelen verzameld voor de paarden van de buren, helpen met koken ( fritters - soort van pannenkoeken met o.a. maïs en courgette, ginger ale en appelcake) en veel afwas gedaan. Verder naar tv gekeken (hier is evenveel reclame als tv-programma, erg irritant), waaronder ‘So you think you can dance’ (Idool maar dan dansen ipv zingen), het nieuws en ‘Open Season’.
On Wednesday Michael left. Wednesday, Thursday and Friday we mulched with seaweed again, removed wood again because John thought it was not in a good spot after all, weeded, covered the rest of the blueberry bush with mulch, made a tipi, broke down the tipi, made the tipi again (John finds himself a perfectionist), made flower arrangements (in this case it means wooden branches tied together), smoothened benches and stilts made by John, collected horse manure for the compost, picked beans, onions, tomatoes and blueberries, watered and cleaned the cottages.
We watched ‘La Vie en Rose’ and ‘Elizabeth’ on the laptop.
John irritated me enormously, because he appeared like someone without education and training and because of his weird sense of humour. Saying things like ‘at least someone is working around here’ is funny a couple of times, but not day in, day out. It was not motivating. And because of that the others started to irritate me as well. Karine seemed absolutely uninterested in travelling or Australia and eventually bought a plane ticket back to Montreal. But worse was Nina. I told the wwoof’ers they could use my laptop. Karine, Nina and I were planning on going to the access centre on Thursday. Karine and I had to print something. Just before we left Nina said: ‘I am not going with you. You have to go, because you have to print something, but I do not. Ad we have a laptop now, so’. WE have a laptop… I answered I was going to check my mail at the access centre, because I was there anyway and had to pay the internet ($2 an hour, which is really cheap) and was not going to start up my laptop anymore that day. Even worse is that she can get online with some small electronic device (no I-phone, but something alike).
Diane and Graham told me that if John and Lesley had to be in Launceston before Tuesday, they could pick me up earlier. I was so happy when Lesley told me they had to go to Launceston on Saturday. By consequence I have been back in White Hills for 3 days now and am very happy with that.
I must say Lesley and Jasmine were good cooks, especially yummy cake. And they were very friendly. I think there are many worse hosts. But I wasn’t really happy there. One reason why wwoof’ers go there and some stay for a while is that John and Lesley are Primary Producers. When you have worked for 3 months for 1 or more PP’s, you can apply for a second year Working Holiday Visa. That was what Nina wanted. Karine just thought it was her destiny to go there and return (the only wwoof’er who has ever returned in 3 years).
To end with I will tell you about their animals: Tap Tap the cat was not allowed inside the house and obviously needed attention, the chooks were not fed and consequently needed attention too; the 2 horses were not taken care after and were not ridden anymore.
What have I done at White Hills in the mean time? Pruned bushes, lavender and other flowers, watered, fed the chooks, emptied the mailbox, get the trash cans back (hey, the street is a long way from the house), weeded, mulched, driven a kind of small tractor, collected rotten apples for the next doors horses, helped cooking (fritters, ginger ale and apple cake) and did lots of dishes. Furthermore I watched TV (they have as much publicity as TV-show over here, how annoying), like ‘So you think you can dance’ (like Idol, but instead dancing), the news and ‘Open Season’.
We hebben naar ‘La Vie en Rose en ‘Elizabeth’ op de laptop gekeken.
John irriteerde me enorm, omdat hij overkwam als iemand zonder opvoeding en opleiding en door zijn vreemde humor. Een paar keer dingen als ‘gelukkig werkt toch een iemand hier’ zeggen, is grappig, maar niet dag in dag uit. Het was gewoon demotiverend. En daardoor begon de rest me ook te ergeren. Karine bleek absoluut geen interesse te hebben in reizen of Australië en kocht uiteindelijk een vliegticket terug naar Montreal. Maar toppunt was Nina. Ik had aan de WWOOF’ers gezegd dat ze mijn laptop wel mochten gebruiken. Karine, Nina en ik waren donderdag van plan om naar het access centre te gaan. Karine en ik moesten iets afprinten. Net voor we vertrokken zei Nina: ‘ik ga niet mee. Jullie moeten gaan, omdat jullie iets moeten printen, maar ik niet. En we hebben nu toch een laptop dus’. WE hebben een laptop… Ik heb mooi geantwoord dat ik in het access centre mijn mail ging checken, omdat ik daar dan toch was en internet moest betalen ($2 per uur, wat spotgoedkoop is) en mijn laptop dus niet meer ging opstarten die dag. Nog straffer is dat zij een klein toestel heeft (geen i-phone, maar wel iets in die aard) waar ze ook mee kan surfen.
Diane en Graham hadden gezegd dat als John en Lesley voor dinsdag al naar Launceston moesten gaan, dat ze mij wel vroeger konden oppikken. Blij was ik toen Lesley zei dat ze zaterdag naar Launceston moesten gaan. Dus bijgevolg ben ik al 3 dagen terug in White Hills en ben daar heel blij mee.
Ik moet zeggen dat Lesley en Jasmine goed konden koken, vooral lekkere cake. En ze waren wel vriendelijk. Ik denk dat er veel ergere WWOOF hosts bestaan. Maar ik was er dus niet echt gelukkig. Een reden waarom WWOOF’ers daar naartoe gaan en sommigen daar een tijdje blijven, is dat John en Lesley Primary Producers zijn. Als je 3 maanden voor een of meerdere PP’s hebt gewerkt, mag je een tweede Working Holiday Visum aanvragen voor een jaar. Daar was Nina dus achter. Karine dacht gewoon dat het haar lot was om daar naartoe te gaan en terug te keren (de enige WWOOF’er die er ooit is teruggekeerd in 3 jaar tijd).
Als laatste vertel ik nog over hun dieren: Tap Tap de kat mocht niet binnen en had duidelijk aandacht nodig, de kippen kregen geen eten en hadden bijgevolg ook duidelijk aandacht nodig, de 2 paarden werden niet verzorgd en niet meer bereden.
Wat heb ik intussen al in White Hills gedaan? Struiken bijgeknipt, lavendel en andere bloemen bijgeknipt, water gegeven, eten gegeven aan kippen, brievenbus leeggemaakt, vuilbakken terug gaan halen (ja, de straat is dus wel een eindje van het huis, hè), onkruid verwijderd, bodem bedekt met een laag organisch materiaal, met een soort van kleine tractor gereden, rotte appelen verzameld voor de paarden van de buren, helpen met koken ( fritters - soort van pannenkoeken met o.a. maïs en courgette, ginger ale en appelcake) en veel afwas gedaan. Verder naar tv gekeken (hier is evenveel reclame als tv-programma, erg irritant), waaronder ‘So you think you can dance’ (Idool maar dan dansen ipv zingen), het nieuws en ‘Open Season’.
On Wednesday Michael left. Wednesday, Thursday and Friday we mulched with seaweed again, removed wood again because John thought it was not in a good spot after all, weeded, covered the rest of the blueberry bush with mulch, made a tipi, broke down the tipi, made the tipi again (John finds himself a perfectionist), made flower arrangements (in this case it means wooden branches tied together), smoothened benches and stilts made by John, collected horse manure for the compost, picked beans, onions, tomatoes and blueberries, watered and cleaned the cottages.
We watched ‘La Vie en Rose’ and ‘Elizabeth’ on the laptop.
John irritated me enormously, because he appeared like someone without education and training and because of his weird sense of humour. Saying things like ‘at least someone is working around here’ is funny a couple of times, but not day in, day out. It was not motivating. And because of that the others started to irritate me as well. Karine seemed absolutely uninterested in travelling or Australia and eventually bought a plane ticket back to Montreal. But worse was Nina. I told the wwoof’ers they could use my laptop. Karine, Nina and I were planning on going to the access centre on Thursday. Karine and I had to print something. Just before we left Nina said: ‘I am not going with you. You have to go, because you have to print something, but I do not. Ad we have a laptop now, so’. WE have a laptop… I answered I was going to check my mail at the access centre, because I was there anyway and had to pay the internet ($2 an hour, which is really cheap) and was not going to start up my laptop anymore that day. Even worse is that she can get online with some small electronic device (no I-phone, but something alike).
Diane and Graham told me that if John and Lesley had to be in Launceston before Tuesday, they could pick me up earlier. I was so happy when Lesley told me they had to go to Launceston on Saturday. By consequence I have been back in White Hills for 3 days now and am very happy with that.
I must say Lesley and Jasmine were good cooks, especially yummy cake. And they were very friendly. I think there are many worse hosts. But I wasn’t really happy there. One reason why wwoof’ers go there and some stay for a while is that John and Lesley are Primary Producers. When you have worked for 3 months for 1 or more PP’s, you can apply for a second year Working Holiday Visa. That was what Nina wanted. Karine just thought it was her destiny to go there and return (the only wwoof’er who has ever returned in 3 years).
To end with I will tell you about their animals: Tap Tap the cat was not allowed inside the house and obviously needed attention, the chooks were not fed and consequently needed attention too; the 2 horses were not taken care after and were not ridden anymore.
What have I done at White Hills in the mean time? Pruned bushes, lavender and other flowers, watered, fed the chooks, emptied the mailbox, get the trash cans back (hey, the street is a long way from the house), weeded, mulched, driven a kind of small tractor, collected rotten apples for the next doors horses, helped cooking (fritters, ginger ale and apple cake) and did lots of dishes. Furthermore I watched TV (they have as much publicity as TV-show over here, how annoying), like ‘So you think you can dance’ (like Idol, but instead dancing), the news and ‘Open Season’.
dinsdag 17 februari 2009
WWOOF'ing in Lilydale
Voor de mensen die niet meer volgen:
11-15 februari: Diane & Graham in White Hills
15-24 februari: John, Lesley & Jasmine in Lilydale
24 februari-7 maart: terug naar Diane & Graham in White Hills
Zondag na aankomst kreeg ik een korte rondleiding en mocht daarna meteen bosbessen gaan plukken. Deze verkopen ze aan mensen in de buurt. Zelf geen gekregen, maar de dochter heeft er wel van gesnoept. Daarna heb ik water gegeven aan groeiende groene dingen. Maandag heb ik met Lesley de cottages gekuist. Ik was erg geschrokken hoe mooi ze zijn. De familie en de wwoof’ers wonen namelijk in een huis waarvan John en Lesley zelf zeggen dat het niet de moeite waard is om te renoveren. Je kunt je je daarbij al wel wat inbeelden. En dan hebben ze 2 prachtige Bed & Breakfast huisjes… Goed voor de inkomsten, maar ze zijn slechts voor een 50% bezet. Heel moeilijk voor mij om in het huis te leven en tegelijkertijd te weten hoe comfortabel de cottages zijn, maar ik hou me vast aan het feit dat John en Lesley in dezelfde omstandigheden wonen als de wwoof’ers. Daarna hebben Nina, Michael (2 Duitse wwoof’ers) en ik fruitbomen en druivenstruiken gecomposteerd met zeewier. Na de lunch hebben we hout verplaatst, heel veel hout, en hout geschilderd. ’s Avonds heb ik pasta gemaakt. Ik dacht als dessert fruitsla te maken met de gedachte dat ze hopen fruit zouden hebben, maar nee er waren enkel bewaarde perziken van vorig jaar (?). Jasmine heeft daar wel lekkere sponge cake mee gemaakt. Zondagavond hadden Nina en Michael gekookt.
De familie was zondagavond bezig over het feit dat ze wat gingen minderen met de wwoof’ers en vroegen zich af hoe Nina en Michael ‘binnen geraakt waren’. Maandag namiddag kwam een van hun vorige wwoof’ers op bezoek, Karine uit Montreal. Uiteindelijk is die gewoon gebleven en dus nu zijn we met 4.
We slapen op 1 kamer. De werkwijze is hier helemaal anders dan bij Diane & Graham. We werken van 8 tot 10u, 10u30 tot 12u30 en 13 tot 15 uur. Daarna zijn we vrij als we niet moeten koken natuurlijk. Ontbijt is van 7 tot 7u45, tea time van 10u tot 10u30, lunch van 12u30 tot 13u en avondmaal van 18u30 tot 19u. Ze proberen zich zo goed mogelijk te houden aan deze tijden. Het goede is dat we na 15 uur kunnen doen wat we willen. Maar bij Diane & Graham waren het meer klusjes van het moment en het was er vrij relaxt. We waren er meer deel van de familie en ze hebben ook veel interesse in hun wwoof’ers. Hebben zelf ook veel in andere landen gewerkt en gewoond. Ze houden een map bij met informatie en foto’s van alle wwoof’ers die bij hen logeren.
In Lilydale ontbijten we elke ochtend havermoutpap (ik VOND dat lekker) met honing, rozijnen, zonnebloempitten en pijnboompitten. In White Hills waren het lekkere ontbijtgranen of brood met zelfgemaakt jam. Graham maakt ook zelf een soort van grenadine. Hier is het steeds water of thee.
De reden waarom ik weg moest uit White Hills was dat 2 Franse meisjes er al gingen verblijven van 15 tot 24 februari. De dag voordien hebben ze geannuleerd, dus had ik uiteindelijk toch kunnen blijven. Maar ik vond het niet eerlijk tegenover John & Lesley om hen dan te annuleren, dus heb ik het zo gelaten. Diane zei trouwens dat het steeds Fransen waren die annuleren. Why am I not surprised? Ik zie het als een ervaring rijker, maar zal blij zijn wanneer ik terug naar White Hills kan gaan.
Vandaag hebben we onkruid verwijderd, boomschors afgeschuurd, bosbessenstruiken verrijkt met strooisellaag (houtsnippers ipv zeewier deze keer) en weer boomschors afgeschuurd. Vermoeiend allemaal en mijn spieren beginnen pijn te doen van al dat werken. Hm een bureaujob is toch niet zo slecht…
For those who are not following anymore:
February 11-15: Diane & Graham in White Hills
February 15-24: John, Lesley & Jasmine in Lilydale
February 24 – March 7: back to Diane & Graham in White Hills
Sunday after arriving I got a short introduction and could start picking blueberries straight away. They sell them to people living in the neighbourhood. I did not get any myself, but the daughter ate some anyway. Afterwards I watered green stuff. On Monday I cleaned the cottages with Lesley. I was chocked at how pretty they were. The family and WWOOF’ers live in a house not worth renovating as John and Lesley say themselves. So you can already imagine. And then they have these beautiful Bed & Breakfast houses… Good for the income, but they are only occupied for 50%. Very hard for me to live in the house and at the same time knowing how comfortable the cottages are, but I hang on to the fact that John and Lesley live in the same circumstances as the WWOOF’ers. After that Nina, Michael (German WWOOF’ers) and I had to mulch fruit trees and grape vines with seaweed. After lunch we replaced wood, lots of wood and painted wood. At night I made pasta. I suggested making a fruit salad as desert as I thought they would have heaps, but no, they only had peaches from last year (?). Jasmine did make a delicious sponge cake with that. Sunday evening Michael and Nina cooked. On Sunday the family was talking about the fact that they were not going to take too many wwoof’ers anymore for a while and were wondering how Nina and Michael ‘got in’. On Monday one of their former wwoof’ers came to visit: Karine from Montreal. In the end she just stayed and so now it’s the 4 of us.
We all sleep in 1 room. Working here is totally different than at Diane and Graham. We work from 8-10, 10.30-12.30 and 13-15. Afterwards we are free - if we don’t have to cook of course. Breakfast is from 7-7.45, tea time from 10-10.30, lunch from 12.30-13 and dinner from 18.30-19. They try to stick to these times as much as possible. The good thing is we can do whatever we want after 3 pm. But at Diane & Graham it was more the chores of the moment and it was pretty relaxed. We were more part of the family and they are very interested in their wwoof’ers. They lived and worked themselves in a lot of other countries too. They keep a map of information and pictures of all wwoof’ers that stay with them.
In Lilydale we have oatmeal for breakfast each morning (I liked that) with honey, raisins, sunflower seeds and pine seeds. In White Hills it was yummy cereals or bread with homemade jam. Graham also makes cordial himself. Here it is always water or tea.
The reason why I had to leave White Hills was the fact that 2 French girls were going to stay from February 15 to 24. The day before that they cancelled, so in the end I could have stayed after all. But I didn’t think it was fair towards John & Lesley to cancel them, so I just left it the way it was. Diane said the people who cancel always seem to people from France. Why I am not surprised? I see it as an experience, but I will be happy when I can return to White Hills.
Today we weeded, smoothened tree stumps, mulched blueberry trees (wooden mulch in stead of seaweed this time) and again smoothened tree trumps. All exhausting and my muscles are starting to hurt from all the working. Hm an office job is not so bad after all…
11-15 februari: Diane & Graham in White Hills
15-24 februari: John, Lesley & Jasmine in Lilydale
24 februari-7 maart: terug naar Diane & Graham in White Hills
Zondag na aankomst kreeg ik een korte rondleiding en mocht daarna meteen bosbessen gaan plukken. Deze verkopen ze aan mensen in de buurt. Zelf geen gekregen, maar de dochter heeft er wel van gesnoept. Daarna heb ik water gegeven aan groeiende groene dingen. Maandag heb ik met Lesley de cottages gekuist. Ik was erg geschrokken hoe mooi ze zijn. De familie en de wwoof’ers wonen namelijk in een huis waarvan John en Lesley zelf zeggen dat het niet de moeite waard is om te renoveren. Je kunt je je daarbij al wel wat inbeelden. En dan hebben ze 2 prachtige Bed & Breakfast huisjes… Goed voor de inkomsten, maar ze zijn slechts voor een 50% bezet. Heel moeilijk voor mij om in het huis te leven en tegelijkertijd te weten hoe comfortabel de cottages zijn, maar ik hou me vast aan het feit dat John en Lesley in dezelfde omstandigheden wonen als de wwoof’ers. Daarna hebben Nina, Michael (2 Duitse wwoof’ers) en ik fruitbomen en druivenstruiken gecomposteerd met zeewier. Na de lunch hebben we hout verplaatst, heel veel hout, en hout geschilderd. ’s Avonds heb ik pasta gemaakt. Ik dacht als dessert fruitsla te maken met de gedachte dat ze hopen fruit zouden hebben, maar nee er waren enkel bewaarde perziken van vorig jaar (?). Jasmine heeft daar wel lekkere sponge cake mee gemaakt. Zondagavond hadden Nina en Michael gekookt.
De familie was zondagavond bezig over het feit dat ze wat gingen minderen met de wwoof’ers en vroegen zich af hoe Nina en Michael ‘binnen geraakt waren’. Maandag namiddag kwam een van hun vorige wwoof’ers op bezoek, Karine uit Montreal. Uiteindelijk is die gewoon gebleven en dus nu zijn we met 4.
We slapen op 1 kamer. De werkwijze is hier helemaal anders dan bij Diane & Graham. We werken van 8 tot 10u, 10u30 tot 12u30 en 13 tot 15 uur. Daarna zijn we vrij als we niet moeten koken natuurlijk. Ontbijt is van 7 tot 7u45, tea time van 10u tot 10u30, lunch van 12u30 tot 13u en avondmaal van 18u30 tot 19u. Ze proberen zich zo goed mogelijk te houden aan deze tijden. Het goede is dat we na 15 uur kunnen doen wat we willen. Maar bij Diane & Graham waren het meer klusjes van het moment en het was er vrij relaxt. We waren er meer deel van de familie en ze hebben ook veel interesse in hun wwoof’ers. Hebben zelf ook veel in andere landen gewerkt en gewoond. Ze houden een map bij met informatie en foto’s van alle wwoof’ers die bij hen logeren.
In Lilydale ontbijten we elke ochtend havermoutpap (ik VOND dat lekker) met honing, rozijnen, zonnebloempitten en pijnboompitten. In White Hills waren het lekkere ontbijtgranen of brood met zelfgemaakt jam. Graham maakt ook zelf een soort van grenadine. Hier is het steeds water of thee.
De reden waarom ik weg moest uit White Hills was dat 2 Franse meisjes er al gingen verblijven van 15 tot 24 februari. De dag voordien hebben ze geannuleerd, dus had ik uiteindelijk toch kunnen blijven. Maar ik vond het niet eerlijk tegenover John & Lesley om hen dan te annuleren, dus heb ik het zo gelaten. Diane zei trouwens dat het steeds Fransen waren die annuleren. Why am I not surprised? Ik zie het als een ervaring rijker, maar zal blij zijn wanneer ik terug naar White Hills kan gaan.
Vandaag hebben we onkruid verwijderd, boomschors afgeschuurd, bosbessenstruiken verrijkt met strooisellaag (houtsnippers ipv zeewier deze keer) en weer boomschors afgeschuurd. Vermoeiend allemaal en mijn spieren beginnen pijn te doen van al dat werken. Hm een bureaujob is toch niet zo slecht…
For those who are not following anymore:
February 11-15: Diane & Graham in White Hills
February 15-24: John, Lesley & Jasmine in Lilydale
February 24 – March 7: back to Diane & Graham in White Hills
Sunday after arriving I got a short introduction and could start picking blueberries straight away. They sell them to people living in the neighbourhood. I did not get any myself, but the daughter ate some anyway. Afterwards I watered green stuff. On Monday I cleaned the cottages with Lesley. I was chocked at how pretty they were. The family and WWOOF’ers live in a house not worth renovating as John and Lesley say themselves. So you can already imagine. And then they have these beautiful Bed & Breakfast houses… Good for the income, but they are only occupied for 50%. Very hard for me to live in the house and at the same time knowing how comfortable the cottages are, but I hang on to the fact that John and Lesley live in the same circumstances as the WWOOF’ers. After that Nina, Michael (German WWOOF’ers) and I had to mulch fruit trees and grape vines with seaweed. After lunch we replaced wood, lots of wood and painted wood. At night I made pasta. I suggested making a fruit salad as desert as I thought they would have heaps, but no, they only had peaches from last year (?). Jasmine did make a delicious sponge cake with that. Sunday evening Michael and Nina cooked. On Sunday the family was talking about the fact that they were not going to take too many wwoof’ers anymore for a while and were wondering how Nina and Michael ‘got in’. On Monday one of their former wwoof’ers came to visit: Karine from Montreal. In the end she just stayed and so now it’s the 4 of us.
We all sleep in 1 room. Working here is totally different than at Diane and Graham. We work from 8-10, 10.30-12.30 and 13-15. Afterwards we are free - if we don’t have to cook of course. Breakfast is from 7-7.45, tea time from 10-10.30, lunch from 12.30-13 and dinner from 18.30-19. They try to stick to these times as much as possible. The good thing is we can do whatever we want after 3 pm. But at Diane & Graham it was more the chores of the moment and it was pretty relaxed. We were more part of the family and they are very interested in their wwoof’ers. They lived and worked themselves in a lot of other countries too. They keep a map of information and pictures of all wwoof’ers that stay with them.
In Lilydale we have oatmeal for breakfast each morning (I liked that) with honey, raisins, sunflower seeds and pine seeds. In White Hills it was yummy cereals or bread with homemade jam. Graham also makes cordial himself. Here it is always water or tea.
The reason why I had to leave White Hills was the fact that 2 French girls were going to stay from February 15 to 24. The day before that they cancelled, so in the end I could have stayed after all. But I didn’t think it was fair towards John & Lesley to cancel them, so I just left it the way it was. Diane said the people who cancel always seem to people from France. Why I am not surprised? I see it as an experience, but I will be happy when I can return to White Hills.
Today we weeded, smoothened tree stumps, mulched blueberry trees (wooden mulch in stead of seaweed this time) and again smoothened tree trumps. All exhausting and my muscles are starting to hurt from all the working. Hm an office job is not so bad after all…
maandag 16 februari 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
